جهانگیر گلزار: به بینندگان عزیز یادآور می شوم که این گفتگو دنباله گفتگوی قبلی با آقای بنی صدر درباره گروگانگیری و پیامدهای آن می باشد. شما در سال 1360، بعد از کودتایی که بر علیه شما شد و به فرانسه مهاجرت کردید، در اولین مصاحبه گفتید: «آمده ام تا روابط ارگانیک بین خمینیسم و ریگانیسم را افشا کنم.

گلزار:موضوع امروز راجع به گروگانگیری است، یکی از مسایل بسیار مهمی که در تاریخ ایران انجام گرفته است و در 13 آبان 1358 عده ای تحت نام به اصطلاح دانشجویان خط امام به سفارت آمریکا در ایران به سرکردگی آقای موسوی خویینی ها حمله کردند و مدت 444 روز هم کارکنان سفارت را در گروگان خود داشتند.

ژاله وفا:می دانید که وجه تمایز انسان و حیوان، شکل گیری و خصوصا تکامل قوه عاقله و ناطقه اش می دانند، آزادی اندیشه و بیان بخصوص از زمانی که دولتها بوجود آمدند، محل نزاع بوده است که اولا آزادی بیان و اندیشه حدپذیر هست یا نیست و اختیارش دست کیست؛ دست انسان، دولت یا جامعه شهروندی؟ اگر حدپذیر است به چه اندازه و به چه سیاق؟ و اگر حدپذیر نیست، چگونه می شود آن را اداره کرد و حافظ نامحدود بودن آزادی بیان و اندیشه کیست؟ بخاطر این می خواستم در زمینه نظریات متفاوتی که در جوامع بوجود آمده و کوششهایی که از طریق دولتها، جوامع و خود انسان در زمینه آزادی عقیده و بیان و نظر هست، با شما به گفتگو بنشینیم.

بنی صدر: علامت عقب ماندگی و بهترین علامت زورمداری، تعریف کردن خویش به "ضد" است. در بحث هویت عرض شد که بخش عمده هویت که خودانگیخته است، را انسان برای خود می سازد